Φεγγαροστολίσματα!!!

Εκείνο..

Posted on: Ιανουαρίου 30, 2007

Έρχονται ώρες, που ξαφνικά σε πλημμυρίζει ολάκαιρο
η νοσταλγία του ανέκφραστου-σαν τη θολή, αόριστη ανά-
μνηση απ΄τη γεύση ενός καρπού,
πούφαγες κάποτε, πριν χρόνια, σαν ήσουνα παιδί,
μια μέρα μακρινή, λιόλουστη-και θέλεις να τη θυμηθείς
κι όλο ξεφεύγει. Τα μάτια σου
γεμίζουν τότε απόνα θάμπος χαμένων παιδικών καιρών.
Ή ίσως κι από δάκρυα.

Γι΄ αυτό, σας λέω, πιστεύετε πάντοτε έναν άνθρωπο που
κλαίει.
Είναι η στιγμή που σας απλώνει το χέρι του,
φιμωμένο και γιγάντιο,
Εκείνο που ποτέ δε θα ειπωθεί.
Τάσος Λειβαδίτης

Advertisements

6 Σχόλια to "Εκείνο.."

Στάσου καρδιά μου, μη μου κλαις
το σ’αγαπώ πάψε να λες..
Αν δεν υπάρχει αγάπης πάθος,
αυτή η σχέση θα’ναι λάθος!

Στάσου καρδιά μου, μην πονάς,
την θλίψη, ρούχο να φοράς..
Δεν ήσουν η επιλογή της,
να’σαι για πάντα στη ζωή της!

Στάσου καρδιά μου, μην δακρύζεις,
μάθε ψυχές να ξεχωρίζεις..
Μέσα βαθειά τους να κοιτάζεις,
πριν τα αισθήματα μοιράζεις!

Στάσου καρδιά μου, εσύ δεν φταις,
το σ’αγαπώ, ξέρεις να λες!
Σ’ολους τους τόνους να το φωνάζεις,
τον έρωτά σου γλυκά μοιράζεις!

(R)
Έλα καρδιά μου, γέλα μου
στην θλίψη, χαμογέλα μου…
Δεν είναι όλη η ουσία,
σε μια ακόμα απουσία!!

Νίκος Π. 22-2-07

Μοναξιάς χνάρια..

Τρέμουν οι σκιές,
στους μοναχικούς δρόμους..
Ακατοίκητες…

**

Θέλω να κλάψω..
Μπορεί να ξεγελάσω,
την μοναξιά μου…

**

Γοερές κραυγές..
Στης μοναξιάς μου,
τ’ανεξίτηλα ίχνη…

**
Βαθειές χαρακιές..
Την εποχή των λυγμών,
καρποί μοναξιάς..

Νίκος Π. 27-3-07

To βότσαλο…

Σε μια ακροθαλασια ερημική κείτεται ενα γκρίζο βοτσαλάκι
Ψηλα κοιτάει στον ουρανό το πιο λαμπρο αστράκι
Εχει φεγγαρι ολογιομο αποψε και ζηλεύει το καημενο
Να βρίσκεται εκει πάνω ηθελε και εύχεται σαν μαγεμένο

«αχ πως θα θελα νεραιδα καλή να μοιάζω στο αστράκι
Αυτο που με την λάμψη την δική του παραμερίζει την Σελήνη
Αυτο εκεί που δικιά του ,ξεχωριστή εχει μια σαγήνη
Πως θα θελα να ήμουν και εγω σαν το αστράκι»

Και ξάφνου οταν μίλαγε μια αχτίδα απ’τ’αστέρι
Επανω του επεσε σαν γλυκο ,θαλασσινό αγέρι
Και χρώμα κόκκινο έβαλε πάνω στο γκρίζο βοτσαλάκι
Χαρούμενο αισθανθηκε σα ενα μικρό παιδάκι

«εμένα κοιτάει,εμενα προσεξε»φώναξε ευτυχισμενο
Και βαλθηκε νόημα να κανει στ’αστερι ,το αμοιρο ξεγελασμένο
Μα τ’αστρο το αγνόησε αφου καλα καλα το κοίταξε
Και το βλέμμα γυρισε αλλου και αμέσως το ξέχασε

Το άμοιρο το βοτσαλάκι μονομιας γκριζο και πάλι
Καταλαβε το δυσμοιρο σε τυχαια ειχε πέσει πλάνη
«πως ήταν δυνατό εμενα να προσεξει ,εμενα να γνωρίσει
Ενα ασήμαντο βοτσαλο για ποιο λόγο να φωτίσει;»

Και κύμα ήρθε δυνατό και το παρέσυρε μεσα στον γαλάζιο ωκεανό
Εκει ακόμα βρίσκεται θλιμμένο ,ξεχασμένο
Απο τυχαια λάμψη αστεριού κάποτε φωτισμένο…

Maria R.

Ενα δάκρυ,,,,

Eνα δάκρυ καυτό κύλησε πάνω στο πρόσωπό της
και έπεσε στον ουρανό και γίνηκε αστέρι
το όνειρο που πέταξε μακριά ήταν όλο δικό της
και μεταμορφωθηκε σε γκριζο περιστερι

ενα δακρυ ετρεξε σαν παθιασμένο άτι
στην αμμουδιά κατέληξε και γίνηκε κοχύλι
η αγαπη της διαλύθηκε με τον σκληρό τον μπάτη
και γίνηκαν λευκα τα κόκκινα της χείλη

ενα δακρυ μοναχό σαν λευκό μαργαριταρι
και η καρδιά της σαν νυχτολουλουδο που τ’αγγιξε η μερα
αγγιξε ντροπαλα τ΄’ολογιομο φεγγαρι
χαθηκε στο δειλινό ,σε φθινοπωρινή εσπέρα

Maria R.

Μουντζουρώνω την Αλφαβήτα………..

Eνα γράμμα, Ε
Ελεος ζητας απ’την έρμη την ζωή σου
αυτη που εχτισες μεσα σε γκρίζους τοίχους
με χερια ματωμένα προσπαθείς να τους γκρεμίσεις
και απομένεις να τους κοιτάς καθώς
αυτοι μαυρίζουν απο το κόκκινο των χεριών σου

ενα γραμμα, Δ
Δεμένος σαν τον προμηθέα πανω
σε σανίδι φαγωμένο απ’τον καιρό
εκει που κάποτε εδινες τις φημισμένες
παραστασεις σου…
εκει ..οι ερινύες τώρα ροκανίζουν την ψυχή σου

ενα γραμμα , Γ
με Γομα μαύρη σβήνεις το λευκό των ονείρων σου
με το βλέμμα χαμηλωμένο στην γή που ριγά
απ’τους καημούς σου σβήνεις ακόμα και
τ’ αστέρι του βοριά..

ενα γράμμα, Β
Βοηθεια ζητάς απελπισμένος ..
να ξεφύγεις απ’την αντάρα του μυαλού σου
να βγείς απο τις σκοτεινές λίμνες που
αιώνες τώρα κολυμπάς
του κάκου…κανείς δεν σε ακούει

ενα γράμμα, Α
Αβυσσος ..
εσυ καβαλλάρης του κενού της
απο καιρό τιθασσευμένο το μαύρο άτι…

Maria R.

Σ’ευχαριστώ φίλε μου Κωσταντίνε για τα υπέροχα ποιήματα που άφησες εδώ!!!
Να’σε πάντα καλά..Καλησπέρα..

«Ένα παιδί με τα λευκά φτερά του
ρίχνει τα ζάρια προκαλώντας την πανσέληνο.
Έτσι και ‘μείς ανοίγουμε της νύχτας τα παράθυρα
με κόκκινο ερωτικό χερούλι
κι ανεβαίνουμε-σύμπλεγμα απρόσμενα ανάλαφρο
σε τόσο γήινους καιρούς»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

a

Blog Stats

  • 121,310 hits
Ιανουαρίου 2007
Σ Κ Δ Τ Τ Π Π
    Φεβ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Top Clicks

  • Κανένα

Σελίδες

Αρέσει σε %d bloggers: