Φεγγαροστολίσματα!!!

Τι Χρώμα έχει η Μοναξιά;;;

Posted on: Φεβρουαρίου 21, 2007

13291.jpg

Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα τι χρώμα έχει η λύπη;Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε. Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

Τι χρώμα έχει η χαρά;

Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.

Και η μοναξιά;

Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ’ αστέρι…

Κοίταξε μακριά στο κενό… και δάκρυσε…

«Το χρώμα του φεγγαριού», Αλκυόνη Παπαδάκη

Advertisements

11 Σχόλια to "Τι Χρώμα έχει η Μοναξιά;;;"

Η μοναξιά, αυτή που σε φέρνει δίπλα στον εαυτό σου να ακουμπήσεις, να ακούσεις βαθειά τη φωνή σου, τί σου ζητάει απ’ τη ζωή και τι ονειρεύεται..

Η μοναξιά που σε βοηθάει να σε γνωρίσεις, αγγίζει βαθειές πληγές και ανοίγει κλειδωμένα συρτάρια της καρδιάς σου..σε πονάει μα ειναι αληθινά ειλικρινής και σε δυναμώνει τόσο που σε μαθαίνει να πιστεύεις σε σένα και να πατάς γερά στα πόδια σου,σε μεγαλώνει ώσπου να ξέρεις καλά ότι ήρθε η ώρα να αποφασίσεις και να την αφήσεις σαν παλιά αγαπημένη..

Αγάπησέ την και κράτησε ό,τι σου προσφέρει,
μα μη γίνει η μοναξιά συνήθειά σου..
προχώρα και ασ’ τη να σε κοιτάει καθώς θα φεύγεις..

feggaroskoni δεν υπάρχει ούτε λύπη ούτε μοναξιά ούτε τιποτε άλλο σχετικό μαυτά όσο υπάρχουν δίπλα μας άνθρωποι.Ξέρω , μερικές φορές μας παίρνει η κάτω βόλτα αλλα …εμείς είμαστε δυνατοί και τα καταφέρνουμε.Αλλωστε ο έρωτας που μας αλλάζει και τη ζωή μας δεν είναι και τόσο μακρυά ,μπορεί να είναι δίπλα μας !

Ωραια τα ποητικα γραπτα για το τι χρωμα εχει η μοναξια,αλλα για αυτους που την ξερουν πολυ καλα,μιας και την ζουν,το χρωμα της ειναι το χρωμα που εχουν τα λυπημενα και δακρυσμενα ματια,εχει το χρωμα της κουρασης που φερνει η διαρκεις παρεα με τον εαυτο σου,εχει το χρωμα της θλιψης οταν ακους την λεξη «αγαπη» και αισθανεσαι την απουσια της,εχει το χρωμα του «φοβου» που αισθανεται ο καθε » μονος του».Εχει το χρωμα της απουσιας του «συντροφου»,αυτου που θα μοιραστεις τις καλες και κακες στιγμες της ζωης,τις χαρες και τις λυπες.Εχει το χρωμα του ανεκπληρωτου η χαμενου ονειρου.Αλλα εχει και το χρωμα της ΕΛΠΙΔΑΣ του οτι ισως «αυριο» να βρεθει αυτο που περιμενω,ισως «αυριο» το βραδυ, να ΔΩ και εγω το χρωμα του ερωτα οταν εχει φεγγαρι,οταν εχει πανσεληνο.

«Είναι κάτι νύκτες, που τ’αστέρια κατεβαίνουνε χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι και νοτίζει την ψυχή σου.
Είναι κάτι νύκτες, που όλα σιγοτραγουδούν.
Ακόμα κι οι πέτρες.. Και τα ξερά κλαδιά.
Αυτές τις νύκτες, προτιμά να σε θυμάται η μοναξιά σου.!!!!!
Κι έρχεται ακάλεστη…
Χωρίς να χτυπήσει ούτε καν την πόρτα, να ρωτήσει αν δέχεσαι επισκέψεις.
Χωρίς να κρατά η αφιλότιμη, ουτ’ ένα λουλουδάκι. Ουτ’ ένα γλυκό, μπάς και σε ξεγελάσει.
Θρονιάζεται στη ψυχή σου κι ανάβει προκλητικά το τσιγαράκι της. «Αυτάααα! Που είχαμε μείνει;» Σου λέει μ’ όλο το θράσος της και σε κοιτά κατάματα.
Ειν’ αυτές οι νύχτες, που τ’ άστρα κατεβαίνουν χαμηλά.
Που λιώνει το φεγγάρι.
Που όλα σιγοτραγουδούν.
Είν’ αυτές οι νύχτες τελικά, που βλέπεις καθαρά, το χρώμα που έχουν τα μάτια της μοναξιάς.
Ίδιο ακριβώς, όπως οι στάχτες από τα όνειρα….»

Εγώ, τώρα πάλι, που την αποζητώ, τί να φταίει;
Ας σοβαρευτώ. ΄Εχει το χρώμα της πίσσας.
Ενώ o έρωτας, η αγάπη, η συντροφικότητα, το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού, τα λουλούδια, ο δροσερός αέρας, η ΥΓΕΙΑ είναι όλα τα χρώματα της ίριδας

Μοναξια!!! αυτος που περιμενεις δεν ειναι εκει ….. γιατι » πρεπει» να βρισκεται στο πλευρο της Αλλης….και εσυ?
Εσυ εχεις καταδικασει τη ζωη σου να εισαι μονη και να τον περιμενεις ποτε θα βρει λιγο χρονο για σενα για να ακουσεις αυτα που τοσο λαχταρας….
Μα ειναι ψεμματαα!!!
Αν ηταν αληθινα θα ηταν διπλα σου οχι μονο στα ονειρα και στα κλεφτα…..
Το χρωμα της ειναι μαυρο…..
Μα εγω θα το αλλαξω…..

Κριμα Χαρη!
Τα ονειρα ειναι αληθινα σε αυτους που τα πιστευουν….
Εσυ δεντα πιστεψες και τα σκοτωσες
Ευα…….
Το καθαρματακι σου

Αγάπησε με χωρίς φόβο.
> Δείξε μου εμπιστοσύνη χωρίς να ρωτάς.
> Δείξε ότι με χρειάζεσαι χωρίς να το ζητήσεις.
> Κυνήγησε την αγάπη μου χωρίς περιορισμούς.
> Δέξου με έτσι όπως είμαι.
> Απόλαυσε με χωρίς προκαταλήψεις.
> Μία αγάπη τόσο ελεύθερη, ποτέ δεν θα πετάξει
> μακριά……

Το δίκιο το δικό σου… είναι άδικο για μένα και το άδικο το δικό σου είναι το δίκιο μου.
Ήθελα να είσαι δίπλα μου ..ήθελα να με νιώθεις ..Ήθελα να μου συμπαραστέκεσαι .
Να καταλαβαίνεις τη συμπεριφορά μου χωρίς να την βάζεις στα δικά σου καλούπια .
Πάντα χρειαζόταν για σένα, να απολογηθώ γιατί δεν έκανα αυτό που εσύ θα ήθελες.
Και το έκανα γιατί προσπαθούσα απεγνωσμένα να καταλάβω τις ανάγκες σου, το έκανα για σένα .
Καταλάβαινα ότι έτσι θα ήσουν πιο ήρεμος πιο χαρούμενος πιο κοντά μου χωρίς να ζητάω το ίδιο και από σένα.
Το εκτίμησες ;
Είμαι σίγουρη ότι είσαι πικραμένος και υποβαθμίζεις τον εαυτό σου , λέγοντας μου ότι πιστεύω για σένα , πως είσαι τόσο λίγος , που έχεις στο μυαλό σου , μόνο το σεξ μαζί μου .
Δεν θυμάμαι να σου έχω πει ποτέ , τι και πώς να το κάνεις .
Κάνω όμως εγώ σε σένα αυτό που θεωρώ ότι θα καταλάβεις .
Κλείνοντας μου το τηλέφωνο , μου δείχνεις ποιο τρόπο πρέπει να χρησιμοποιήσω για να κατανοήσεις εσύ.
Αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό , με βοήθησαν να αποκρυπτογραφήσω τα λόγια σου. Κάποτε που είχα και εγώ «υποχρεώσεις» (χωρίς να σημαίνει ότι δεν έχω τώρα) σχεδιάζαμε να συμβεί αυτό που σου ζήτησα..
Το γράφημα που έβγαλα, είναι ότι τότε μιλούσες εκ του ασφαλούς. Μόνο για να κερδίσεις τις εντυπώσεις.
Είχα την ψευδαίσθηση ότι η σχέση μας δεν ήταν ένα απλό πάρε δώσε.
Σου έδινα ότι μπορούσα χωρίς να ζυγίσω και να αντισταθμίσω αυτά που έπαιρνα από σένα. Και ήταν πολλά.
Εσύ όμως τα έβαλες στη ζυγαριά.
Πες μου ακόμα πόση απογοήτευση πόσο πόνο πόση πίκρα χρειάζεται να πάρω στο δικό μου ζυγό για να ξεχρεώσω;
Δεν προσπάθησες να γνωρίσεις την Εύα .
Έβλεπες αυτό που ήθελες η Εύα να είναι για σένα. Και χάναμε την ουσία.
Απ’ αυτή τη σχέση πήρα, έμαθα , ωρίμασα.

«Πήγαινε να κλάψεις…» Ευχαριστώ για τη συμβουλή!!! Μην δαγκώσεις τη γλώσσα σου!!! Δεν υπάρχει αντίδοτο!!! Στο δηλητήριο σου!!!

Δεν ήσουν η φυγή από τη ρουτίνα μου.
Φυσικά και κουράστηκες να προσπαθείς να με προσαρμόσεις στις ανάγκες στις
επιθυμίες και στην απόγνωσή σου!
Κι εγω κουράστηκα να το υπομένω!
Ναι! Ως εδώ!
Ναι! Εγώ μπορώ και είμαι ικανή να αναλάβω όλες τις ευθύνες και το φταίξιμο!

Εσύ αποποιείσαι των ευθυνών σου!
Τώρα είναι η ώρα να κάνω την δική μου απόσβεση!

Εχεις δικιο… δεν σε καταλαβαινω… και δεν σε
καταλαβα…
Ενα μερος που θα μπορουσαμε να ειμαστε μαζι εστω και
εαν δεν κανουμε τιποτα… ειναι αυτο που σου ειπα.
Αλλα μαλλον εχω ολο το σεξ στο μυαλο μου…
Αλλα οτι και να εχω ή δεν εχω δεν μπορεις να μου το
κλεινεις ετσι.
Καποιος που δεν θα εχει τις «υποχρεωσεις» μου θα
μπορει να σε κυκλοφορησει… Στο εχω πει και απο
παλια… για την δουλεια και ολα αυτα που σου δινουν
κατι.. παιρνουν και κατι.
Αλλα δεν μπορει να μου φερεσαι ετσι… Οχι εμενα…
Αυτη η συμπεριφορα δεν ειναι η Ευα που ξερω…
Πηγαινε να κλαψεις… Τωρα καταλαβα πόσο πολύ σε
κρατουσε ο αλλος με αυτο… Κουραστηκα…
Ως Εδω…
Eσυ ειδικα δεν θα επρεπε να μου μιλας ετσι…
Επειδη ομως βλεπω οτι τωρα τελευταια την συμπεριφορα
σου (5 στις 10 φορες σηκωνες το τηλεφωνο) ας το
τελειωνουμε εδω να εχουμε τουλαχιστον μια καλη
αναμνηση.
Φιλιά

Mια φορά κι ένα καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν. Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ηθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μιά λαμπρή θαλαμηγό. Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε μπορείς να με πάρεις μαζί σου;», «Οχι, δεν μπορώ» απάντησε ο πλούτος. «Εχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος. «Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη. «Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονία.

Η Λύπη ήταν πιo πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτήν
βοήθεια. «Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου» «Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.

Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή. «Αγάπη, έλα προς εδώ. Θα σε πάρω εγώ μαζί μου». Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του. Οταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του. Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε ρώτησε τη Γνώση, « Γνώση, ποιός με βοήθησε;»

« Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.
«Ο Χρόνος;» ρώτησε η Αγάπη.
«Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:

« Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

a

Blog Stats

  • 121,509 hits
Φεβρουαρίου 2007
Σ Κ Δ Τ Τ Π Π
« Ιαν.   Μαρ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728  

Top Clicks

  • Κανένα

Σελίδες

Αρέσει σε %d bloggers: