Φεγγαροστολίσματα!!!

Archive for Φεβρουαρίου 2007

517670.jpgΟ φίλος μου άνοιξε το συρτάρι από το κομοδίνο της γυναίκας του κι έβγαλε ένα πακέτο τυλιγμένο σε ακριβό ριζόχαρτο.“Αυτό είπε δεν είναι ένα οποιοδήποτε πακέτο, είναι ακριβά εσώρουχα.”

Πέταξε το περιτύλιγμα και θαύμαζε το ακριβό άγριο μετάξι.

«Το αγόρασα την πρώτη φορά που πήγαμε στην Νέα Υόρκη πριν 8 ή 9 χρόνια». «Δεν το χρησιμοποίησε ποτέ.

Το κρατούσε για μια ειδική περίπτωση» «Πιστεύω ότι είναι η κατάλληλη περίπτωση»

Πλησίασε το κρεβάτι και άφησε τα εσώρουχα με τα άλλα πράγματα που θα πήγαινε στον νεκροθάφτη.

Η γυναίκα του μόλις είχε πεθάνει.Γυρνώντας προς εμένα μου είπε:“μην κρατάς τίποτα για μια ειδική περίπτωση,

Κάθε μέρα που ζείς είναι μια ειδική περίπτωση.

» Ακόμα σκέφτομαι αυτές τις κουβέντες που μου άλλαξαν τη ζωή.

Τώρα διαβάζω πολύ και καθαρίζω λιγότερο. Κάθομαι στο μπαλκόνι και θαυμάζω τη φύση,

Χωρίς να με στεναχωρεί η ακαταστασία του κήπου.

Περνώ περισσότερο χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους και λιγότερο χρόνο δουλεύοντας.

Κατάλαβα ότι η ζωή πρέπει να είναι ένα σύνολο εμπειριών που σε γεμίζουν και όχι μια απλή επιβίωση.

Δεν φυλάσσω πια τίποτα.

Χρησιμοποιώ τα ακριβά κρυστάλλινα ποτήρια κάθε μέρα.

Βάζω τα καινούργια μου ρούχα για να πάω για ψώνια αν αποφασίσω έτσι ή το επιθυμώ.

Δεν κρατώ το ακριβό μου άρωμα για τις ειδικές περιπτώσεις, το χρησιμοποιώ όποτε το θέλω.

Η φράση ‘ μια μέρα…’ και ‘ μια απ’αυτές τις μέρες ‘ εξαφανίζονται από το λεξιλόγιο μου.

Αν αξίζει τον κόπο να δείς ή να ακούσεις ή να κάνεις κάτι, κάντο τώρα.

Δεν ξέρω τη θα έκανε η γυναίκα του φίλου μου,

Αν ήξερε ότι δεν θα ήταν εδώ ‘ αύριο ‘ που όλοι μας παίρνομε τόσο αψήφιστα.

Πιστεύω ότι θα είχε φωνάξει την οικογένεια και καλούς φίλους.

Πιθανόν να είχε καλέσει και κάποιους παλιούς φίλους για να ζητήσει συγνώμη και να συμφιλιωθεί για κάποιες παλιές αστείες διαφορές.

Θέλω να πιστεύω ότι θα είχε πάει να φάει κινέζικα που τόσο αγαπούσε.

Είναι αυτά τα μικρά πράγματα που αν δεν γίνουν θα με δυσαρεστούσαν αν ήξερα ότι οι ώρες μου ήταν μετρημένες.

Θα με δυσαρεστούσαν γιατί έπαψα να βλέπω καλούς φίλους με τους οποίους θα επικοινωνούσα μια ‘ μέρα ‘ ……

Θα με δυσαρεστούσαν γιατί δεν έγραψα ένα γράμμα που ήθελα να γράψω ‘ μια απ αυτές τις μέρες ‘.

Θα στεναχωριόμουν και θα λυπόμουν γιατί δεν είπα στους πολύ δικούς μου συχνά και αρκετά πόσο τους αγαπώ.

Τώρα προσπαθώ να μην καθυστερώ, να μην κρατώ ή φυλλάω τίποτα που Θα μπορούσε να προσφέρει γέλιο και χαρά στη ζωή μας.

Κάθε μέρα λοιπόν λέω στον εαυτό μου ότι είναι μια ξεχωριστή μέρα.Κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε λεπτό είναι ξεχωριστό.Ζώ τήν ζωή μου λοιπόν σαν να πεθάνω αύριο και σκέφτομε σαν να μη πεθάνω ποτέ !!!!!!!

Πιστεύω ότι όσοι περισσότεροι το διαβάσουν αυτό και όσοι αποφασίσουν να του δώσουν σημασία είναι κέρδος για τους ίδιους αλλά και για την ανθρωπότητα.

Advertisements

1169188602.jpg 

Αγάπη..
Γιατί κοιτάζω τα μάτια σου;
για να διακρίνω το σεισμό της ψυχής σου
ή για να θαμπωθώ από την αντανάκλαση
του δικού μου φωτοστέφανου.
Γιατί αφουγκράζομαι τα λόγια σου;
για να ακούσω το υπόγειο τραγούδι σου
η για να παρελάσω με τον παιάνα του θαυμασμού σου για μένα
Γιατι σε επισκέπτομαι;
για να φωτογραφίσω τα αξιοθέατα της ύπαρξής σου
η για να σου επιδείξω τις συλλογές της αλαζονείας μου.
Σε επιθυμώ ή σε χρειάζομαι;
Σε αγαπώ ή σε προσηλυτίζω στη θρησκεία του εγώ μου;

13291.jpg

Τι χρώμα έχει η λύπη; Ρώτησε το αστέρι την κερασιά και παραπάτησε στο ξέφτι κάποιου σύννεφου που περνούσε βιαστικά. Δεν άκουσες; Σε ρώτησα τι χρώμα έχει η λύπη;Έχει το χρώμα που παίρνει η θάλασσα την ώρα που γέρνει ο ήλιος στην αγκαλιά της. Ένα βαθύ άγριο μπλε. Τι χρώμα έχουν τα όνειρα;Τα όνειρα; Τα όνειρα έχουν το χρώμα του δειλινού.

Τι χρώμα έχει η χαρά;

Το χρώμα του μεσημεριού, αστεράκι μου.

Και η μοναξιά;

Η μοναξιά έχει χρώμα μενεξελί.

Τι όμορφα που είναι τα χρώματα! Θα σου χαρίσω ένα ουράνιο τόξο, να το ρίχνεις επάνω σου όταν κρυώνεις.

Το αστέρι έκλεισε τα μάτια του και ακούμπησε στο φράχτη. Έμεινε κάμποσο εκεί και ξεκουράστηκε.

Και η αγάπη; Ξέχασα να σε ρωτήσω, τι χρώμα έχει η αγάπη;

Το χρώμα που έχουν τα μάτια του Θεού, απάντησε το δέντρο.

Τι χρώμα έχει ο έρωτας;

Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, όταν είναι πανσέληνος.

Έτσι, ε; Ο έρωτας έχει το χρώμα του φεγγαριού, είπε τ’ αστέρι…

Κοίταξε μακριά στο κενό… και δάκρυσε…

«Το χρώμα του φεγγαριού», Αλκυόνη Παπαδάκη

494.jpg

Ο Cassan Said Amer λέει μια ιστορία για έναν λέκτορα που ξεκίνησε ένα
σεμινάριο κρατώντας ψηλά ένα εικοσαδόλλαρο και ρωτώντας:
– Ποιος θέλει αυτό το εικοσαδόλλαρο;
Πολλά χέρια υψώθηκαν, αλλά ο λέκτορας είπε:
– Πριν το δώσω, υπάρχει κάτι που πρέπει να κάνω.
Λυσσασμένα το τσάκισε, και ρώτησε ξανά:
– Ποιος θέλει ακόμα αυτό το χαρτονόμισμα;
Τα χέρια συνέχισαν να είναι υψωμένα.
– Και αν κάνω αυτό;
Το πέταξε στον τοίχο, αφήνοντάς το να πέσει στο πάτωμα, το κλώτησε, το
πάτησε και πάλι σήκωσε το χαρτονόμισμα – βρώμικο και τσαλακωμένο.
Επανέλαβε την ερώτηση και τα χέρια παρέμειναν υψωμένα.
– Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσετε αυτήν την σκηνή – είπε ο λέκτορας. Ό,τι κι
αν κάνω με αυτό το χαρτονόμισμα, θα συνεχίσει να είναι ένα εικοσαδόλλαρο.
Πολλές φορές στις ζωές μας μας τσακίζουν, μας πατάνε, μας κλωτσάνε, μας
κακομεταχειρίζονται, μας προσβάλλουν: αλλά, παρόλα αυτά, εξακολουθούμε να
αξίζουμε το ίδιο.
 
                           
                 

452.jpg

Ναι, αγαπημένη μου. Πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα.

Σαν είμουνα παιδί και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου
έσκυβε και με ρωτούσε. Τι έχεις αγόρι;
Δε μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ’ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από σένα.
Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
είτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής είταν που αργούσες ακόμα όταν τη νύχτα κοίταζα τ’ αστέρια είταν γιατί μου λείπανε τα μάτια σου κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου κι άνοιγα δεν είτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο είταν η καρδιά σου που χτυπούσε.

Έτσι έζησα. Πάντοτε.

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά – θυμάσαι; – μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Θυμάσαι, αγάπη μου, “την πρώτη μεγάλη μέρα μας”;
Σου πήγαινε αυτό το κίτρινο φόρεμα
έν’ απλό φτηνό φόρεμα, μα είταν τόσο όμορφα κίτρινο.
Οι τσέπες του κεντημένες με μεγάλα καφετιά λουλούδια.
Σου πήγαινε στο πρόσωπο σου ο ήλιος
σου πήγαινε στην άκρη του δρόμου αυτό το τριανταφυλλένιο σύννεφο κι αυτή η φωνή μακριά ενός πλανόδιου ακονιστή – σου πήγαινε.

Έβαζα τα χέρια μου στις τσέπες, τα ξανάβγαζα.
Βαδίζαμε δίχω λέξη. Μα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου
τόσο μεγάλα. Ένα παιδί στη γωνιά τραγούδαγε τις λεμονάδες του. Ήπιαμε μια στα δυο. Κι αυτό το χελιδόνι που πέρασε ξαφνικά πλάι στα μαλλιά σου. Τι σου είπε λοιπόν;

Είναι τόσο όμορφα τα μαλλιά σου. Δεν μπορεί, κάτι θα σου είπε.

Το ξενοδοχείο είταν μικρό σε μια παλιά συνοικία πλάι στο σταθμό που μες στην αντηλιά κοιτάζαμε να μανουβράρουμε τα τραίνα.

Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας αυτό το σώμα σου που κράταγα πρώτη φορά γυμνό αυτά τα δάκρυα που δεν μπόρεσα στο τέλος να κρατήσω
– πόσο σου πήγαιναν.

Α, θα ‘θελα να φιλήσω τα χέρια του πατέρα σου, της μητέρας σου τα
γόνατα που σε γεννήσανε για μένα
να φιλήσω όλες τις καρέκλες που ακούμπησες περνώντας με το φόρεμα σου να κρύψω σα φυλαχτό στον κόρφο μου ένα μικρό κομμάτι απ’ το σεντόνι που κοιμήθηκες. Θα μπορούσα ακόμα και να χαμογελάσω στον άντρα που σ’ έχει δει γυμνή πριν από μένα να του χαμογελάσω, που του δόθηκε μια τόση ατέλειωτη ευτυχία. Γιατί εγώ, αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα και πάλι την ελπίδα.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.

Τάσος Λειβαδίτης

Αν και ο8701-004-36-1062.gif Φεβρουάριος θεωρείται γενικά ο μήνας του έρωτα, η γιορτή έχει ουσιαστικά ταυτιστεί με την 14η Φεβρουαρίου, την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου.

Η παράδοση του συγκεκριμένου εορτασμού χάνεται στα βάθη του χρόνου, φτάνοντας μέχρι την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Τότε, την 14η Φεβρουαρίου πραγματοποιούνταν εκδηλώσεις προς τιμήν της Θεάς Juno, η οποία ήταν προστάτιδα της οικογένειας, των γυναικών και της συζυγικής αγάπης (αντίστοιχη της Ήρας).

Την επόμενη μέρα άρχιζε η γιορτή Lupercalia.

Σύμφωνα με τις παραδόσεις τις εποχής, τα νεαρά αγόρια και κορίτσια ζούσαν αρκετά διαχωρισμένα. Όμως, υπήρχε μια ξεχωριστή γιορτή, την οποία περνούσαν μαζί.

Κατά τη διάρκεια της Lupercalia, τα κορίτσια έγραφαν το όνομά τους σε έναν κλήρο και τα τοποθετούσαν σε ένα βάζο. Κάθε αγόρι επέλεγε έναν από τους κλήρους, διαλέγοντας έτσι την κοπέλα που θα συνόδευε καθ’ όλη τη διάρκεια της γιορτής.

Συχνό ήταν το φαινόμενο τα ζευγάρια της Lupercalia να ερωτεύονται και έτσι να καταλήγουν παντρεμένα

Την εποχή που αυτοκράτορας της Ρώμης ήταν ο Κλαύδιος Β‘, οι εκστρατείες δεν έλειπαν, όμως υπήρχε και μια διαδεδομένη απροθυμία των ανδρών να καταταγούν στις λεγεώνες.

Σύμφωνα με τη θεωρία του ίδιου του αυτοκράτορα, αυτό συνέβαινε γιατί οι άντρες παντρεύονταν και δεν ήθελαν να αφήσουν τις αγαπημένες τους και τις οικογένειές τους.

Προκειμένου λοιπόν να αντιμετωπίσει την κατάσταση, εξέδωσε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο απαγορευόταν όλοι οι γάμοι και οι αρραβώνες.

Φαίνεται όμως ότι δεν έλαβε υπόψη του ένα νεαρό, τον Βαλεντίνο που μαζί με τον φίλο του Μάριο (ο οποίος επίσης αγιοποιήθηκε) βοηθούσαν πολλά ζευγάρια να παντρευτούν κρυφά.

Η δράση τους δεν άργησε να γίνει γνωστή, μέχρι που έφτασε και στα αυτιά του αυτοκράτορα.

Ο ‘Aγιος Βαλεντίνος σύρθηκε στο παλάτι και άκουσε την θανατική καταδίκη. Θα τον χτυπούσαν με ραβδιά μέχρι να ξεψυχήσει και τότε θα αποκεφάλιζαν το σώμα του, την 14η Φεβρουαρίου.

Η καθολική εκκλησία μετέτρεψε την ειδωλολατρική Lupercalia, την παραμονή της οποίας μαρτύρησε ο ‘Aγιος Βαλεντίνος, σε γιορτή για τη μνήμη του.

Καθώς ο σκοπός της δράσης του ήταν τόσο ρομαντικός, καθιερώθηκε την ημέρα της γιορτής του να γιορτάζουν όλοι οι ερωτευμένοι.

Αν κουραστείς απ’ τους ανθρώπους κι ειν’ όλα γύρω γκρεμισμένα, μην πας ταξίδι σ’ άλλους τόπους, έλα σε μένα, έλα σε μένα.
Κι αν πέσει απάνω σου το βράδυ με τ’ άστρα του τ’ απελπισμένα, μη φοβηθείς απ’ το σκοτάδι, έλα σε μένα έλα σε μένα.
Έλα και γείρε το κεφάλι στα χέρια μου τ’ αγαπημένα, να ζήσεις τ’ όνειρο και πάλι, έλα σε μένα, έλα σε μένα.
Κι αν δεις καράβια να σαλπάρουν κι αν δεις να ξεκινάνε τρένα, μην πεις μαζί τους να σε πάρουν, έλα σε μένα έλα σε μένα.
Έχω μια θάλασσα σμαράγδια μ’αγάπη κι ήλιο κεντημένα για την καρδιά σου πού ‘ναι άδεια έλα σε μένα έλα σε μένα.
Έλα και κάθισε δεξιά μου σαν ξεχασμένος αδερφός, να μοιραστείς την μοναξιά μου και να σου δώσω λίγο φως!
Έλα σε μένα! Έλα σε μένα!


a

Blog Stats

  • 121,447 hits
Φεβρουαρίου 2007
Σ Κ Δ Τ Τ Π Π
« Ιαν.   Μαρ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
2425262728  

Top Clicks

  • Κανένα

Σελίδες