Φεγγαροστολίσματα!!!

http://www.youtube.com/v/EzTEmFVhgLo&border=1&hl=en”></param><param  http://www.youtube.com/v/EzTEmFVhgLo&border=1&hl=en

http://www.youtube.com/v/HV3Rz9JSjlw&hl=en”></param><embed http://www.youtube.com/v/HV3Rz9JSjlw&hl=en

Δεν αξίζει σε κανέναν ενας τετοιος θανατος..(η μοίρα του φέρθηκε άδικα..)

 ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΝΙΚΟ..σε έναν κόσμο χωρίς μοναξιά και φυλακές..( που τόσο φοβόσουν) Είσαι ελεύθερος τώρα..Θα σε θυμόμαστε για πάντα..

ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙΣ!!

Αναρωτιέμαι γιατί όλοι μιλάνε για τη χαρά της αγάπης, ενώ η αγάπη δεν είναι μόνο χαρά. Είναι συντριβή, βάλσαμο, τρέλα. Είναι να δίνεις και να παίρνεις τα πάντα. Κι ύστερα, πάλι να τα χάνεις. Είναι τα μάτια εκείνα που σε βλέπουν όπως ίσως δεν είσαι, αλλά όπως σίγουρα μπορείς να γίνεις. Η αγάπη είναι πληγή και γιατρειά. Είναι πέρα από τη συμπόνια και πάνω από το νόμο. [FLORIDA SCOTT-MAXWEL]

“Πέρασα”

Περπατώ και νυχτώνει.
Αποφασίζω και νυχτώνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Υπήρξα περίεργη και μελετηρή.
Ξέρω απ’όλα.Λίγο απ’όλα.
Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.
Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων
μ’ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς.
Όχι δεν ειμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες με βροχή,
εντάθηκα πίσω απ’αυτό
το συρματόπλεγμα το υδάτινο
υπομονετικά κι απαρατήρητα,
όπως ο πόνος των δέντρων
όταν το ύστατο φύλλο τους φεύγει
κι όπως ο φόβος των γενναίων.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Πέρασα από κήπους,στάθηκα σε συντριβάνια και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν
σε αθέατα αίτια χαράς.
Και μικρούς ερωτιδείς,καυχησιάρηδες.
Τα τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.
Είδα πολλά και ωραία όνειρα
και είδα να ξεχνιέμαι.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,
τα δικά μου και των άλλων,
κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσα τους
να περάσει ο πλατύς χρόνος.
Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.
Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα
και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα.
Έλαβα κάρτες σύντομες:
εγκάρδιο αποχαιρετιστήριο από την Πάτρα
και κάτι χαιρετίσματα
απο τον Πύργο της Πίζας που γέρνει.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη που γέρνει η μέρα.

Mίλησα πολύ.Στους ανθρώπους,
στους φανοστάτες,στις φωτογραφίες.
Και πολύ στις αλυσίδες.
Έμαθα να διαβάζω χέρια
και να χάνω χέρια.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πήγα κι από εδώ,πήγα και από εκεί…
Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.
Έχασα κι από εδώ,έχασα κι από κεί.
Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα
κι από την απροσεξία μου.
Πήγα και στη θάλασσα.
Μου οφειλόταν ένα πλάτος.Πές πως το πήρα.
Φοβήθηκα τη μοναξιά
και φαντάστηκα ανθρώπους.
Τους είδα να πέφτουν
από το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,
που διέτρεχε μιάν ηλιαχτίδα
κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.
Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες
ορθόδοξης ερημιάς.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.
Και δεν μου έλειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.
Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,
σκοτεινή,με ακόνισε.
Όχι,δεν είμαι λυπημένη.

Όσο μπόρεσα έφερ’αντίσταση σ’αυτό το ποτάμι
όταν είχε νερό πολύ,να μη με πάρει,
κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό
στα ξεροπόταμα
και παρασύρθηκα.

Όχι,δεν είμαι λυπημένη.
Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

K.ΔΗΜΟΥΛΑ

Σε δύο εβδομάδες περίπου έρχεται <Πάσχα>

Σας αφήνω αυτήν την επιστολή που διάβασα κάπου. 

«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων,
αγάπην δε μη έχω,
γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλλαλάζον…
Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί – η αγάπη δεν φθονεί,
η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί,
δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται,
δε λογίζεται το κακόν – δεν χαίρει εις την αδικίαν,
χαίρει δε εις την αλήθειαν.
Πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα υπομένει.

Η <>α γ ά π η <> ο υ δ έ π ο τ ε <> ε κ π ί π τ ε ι . »

(Απόστολος Παύλος – Α΄ προς Κορινθίους επιστολή)

Καλησπέρα σε όλους…

Είμαι πάλι εδώ μετά απο αρκετό καιρό..

Για κάποιους λόγους.. ήμουν απών..

Όμως η ζωή προχωράει..και ξεκινάμε πάλι, απο’δω   που  είμαστε!!!

Όταν του φθινοπώρου η πόρτα ανοίξει
όταν θ’ αποδημούνε τα πουλιά
θα φτάνει ένα αεράκι ν’ αποδείξει
τι είναι μιά αγκαλιά
Θα ‘ναι Σεπτέμβρης μήνας μπορεί κι Οκτώβρης
θα ‘σαι στην πόλη εσύ κι εγώ στο νησί
και όποιος θυμάται πιο πολύ θα το βρεις
όταν θα παίρνεις το γράμμα μου το θαλασσί…

| View Show | Create Your Own

Όλα τελειώνουν φωνάζουν οι γύρω μου
όμως εγώ έχω κάτι να πω
μυστικό σ’ αγαπάω για πάντα
μυστικό μακριά σου δεν ζω.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα ζήσω
χωρίς να σε έχω συνέχεια κοντά μου
κι όταν πέφτει η βροχή πάντα εγώ θα γελώ
γιατί έχω εσένα καρδία μου
κι όταν πέφτει η βροχή πάντα εγώ θα γελώ
γιατί έχω εσένα εδώ.

Γύρισααα….καλώς σας βρήκα!!!

Με μια αγκαλιά γεμάτη απο κοχύλια στα χέρια μου…με την αλμύρα ποτησμένη στο κορμί μου…με λίγη χρυσή άμμο στα πόδια μου.. και γεμάτη υπέροχες καλοκαιρινές αναμνήσεις!!!!

Γύρισα έτοιμη να μοιραστώ μαζί σας πάλι τις μικρές μου στιγμές…και τις αναμνήσεις μου!!!

Εσείς πού πήγατε; Πώς περάσατε;

Μου λείψατε…

Eπειδή σ’ αγαπώ και στην αγάπη ξέρω Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου μέσ’ στ’ αχανή σεντόνια Nα μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω Mέσ’ από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές Yπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Πες μου πες μου τι σε φέρνει
και με παρασέρνει άλλη λογική
πες μου πες μου ποιά αλήθεια
μεσ΄τα παραμύθια γίνεται σιωπήΑν μ΄αγαπάς μη νοιάζεσαι πού πάω και πού πας
μα κρύψε με στο βάθος της καρδιάς
και κάπου θα βρεθούμε αν μ΄αγαπάς
Αν μ΄αγαπάς τα σύνορα μαζί μου να περνάς
τα όχι και τα πρέπει να ξεχνάς
και κάπου θα βρεθούμε αν μ΄αγαπάςΔωσ΄μου δωσ΄μου μια στιγμή σου
το κρυφό φιλί σου σώμα και ψυχή
δωσ΄μου δωσ΄μου μια αγάπη
έστω κι αυταπάτη για να ζω εκεί

Αν μ΄αγαπάς μη νοιάζεσαι πού πάω και πού πας
μα κρύψε με στο βάθος της καρδιάς
και κάπου θα βρεθούμε αν μ΄αγαπάς
Αν μ΄αγαπάς τα σύνορα μαζί μου να περνάς
τα όχι και τα πρέπει να ξεχνάς
και κάπου θα βρεθούμε αν μ΄αγαπάς

…όλοι ελπίζουμε ότι κάπου θα βρεθούμε…ξανά…μαζί… Το θέμα είναι πόσοι το κατορθώνουμε τελικά..